حمد و سپاس

 

خیلی خوب است که انسان زیباییها و خوبیها را ستایش کند و خوبی ها را بیان کند در آن صورت اگر این ستایش برای خود حق باشد به حق بر میگردد ولی اگر برای یک چیز حقیر و دنی باشد آنوقت این ستایش مانع می شود ما بین انسان و حق و نشانه ی دلبستگی به این دنیاست .

حقیر نباشیم. 

/ 3 نظر / 7 بازدید
محمد

مطالب خوبی توی وبلاگت هست موفق باشی[لبخند]

محمد آبی دل

آدم وقتی بدی های یه نفر رو ستایش کنه عاشق میشه ، وگر نه همه خوبی ها رو ستایش میکنن ... بهترین ستایش خدا هم وقتیه که توی بد ترین شرایط بذارتت ، اینجوریاست که باید عاشق خدا شد ، البته به نظر من ^_^

مجنون

سلام بزرگوار متشکر بابت مطلب زیبایتان بله آنچه که مورد ستایش قرار می گیرد باید شایستگی در او وجود داشته باشد، و شایسته ترین برای ستودن حق تعالی می باشد؛ در هر حالتی، در مشقت یا راحتی. مولا علی می فرمایند: خدایا! تویى سزاوار نیکو ستودن، و بسیار و بى شمار ستایشت نمودن. اگر امید به تو بندند بهترین امید بسته اى، و اگر چشم از تو دارند، این چشمداشت را هر چه نیکوتر شایسته اى....(خطبه 91 نهج البلاغه) در مرحله بعد اولیاء خاص خداوند همچون انبیاء و ائمه هداة علیهم السلام محمود و سزاوار ستوده شدن می باشند. اما باقی چه؟ باز هم کلام امیرالمومنین: اَلثَّناءُ بأَکثَرَ مِنَ الأِستِحقاقِ مَلَقٌ والتَّقْصیرُ عَنِ الاستِحقاقِ عَیٌّ أَو حَسَدٌ. ستودن شخص بیش از سزاواری او، چاپلوسی کردن است و کمتر از آنچه باید، درماندگی است یا رشک بردن. نتیجه اینکه در ستودن پروردگار و اولیای شایسته اش نباید کوتاهی نمود و باقی را باید به اندازه ای که سزاوار هستند ستایش کرد. باز هم تشکر و سپاس