جهان هستی


جهان آکنده از زیباییست

از زمین ِ زیر پای

تا آسمان ِ بالای سر

و از ابر و موج

تا کاغذ ِ ابر و باد

و از بیرنگی‌ ِ عشق

تا نقوش رنگارنگ شمشیرهای دمشق

از تقارن ِ مهیب ِ شیر

تا لطافت ِ نگاه ِ آهو

از افسون ِ نظم

تا نظام ِ بی نظمی

از ریاضیات

که شانه ی زلف پریشان ِ عالم است

تا نسیم ِ شعر

که بید مجنون ِ دل را پریشان می کند

که نامش ”هو“ست

همه ی کائنات سرودخوان

که هو، هو

و آدمیان ِ فاخته ساز

که کو، کو؟

زیبایی حقیقت است

و حقیقت زیبایی است

و هر دو عین وجودند

و هر سه عین عشقند

و هر چهار همان شادی مطلقند

و هر پنج همان دل آدمیست

که چون پنجه ی آفتاب جامی از شراب ِ نور بدست جهانیان می دهد

دل آدمی

اگر چه دهکده ی عالم جایگاه ِ آب و ملک و دام و دد نباشد

خانه ی عشق است

آنجا، چون اطاق هزار آئینه ی زلیخا

به هر سو بنگرد

جز جمال ِ یوسف

و یوسف ِ جمال چیزی نمی بیند

تا نقش ِ تو در دیده ی ما خانه نشین شد

هرجا که نشستیم، چو فردوس ِ برین شد

(مولانا)

از خیال ِ تو به هر سو که نظر می کردم

پیش ِ چشمم در و دیوار مصور می شد

(سعدی)

مراد ِ دل ز تماشای باغ ِ عالم چیست؟

بدست ِ مردم ِ چشم، از رخ ِ تو گل چیدن

(حافظ)

 

اگر به نصیحت مولانا که گفت

جمال ِ صورت ِ یوسف ز وصف بیرونست

هزار دیده ی عاشق به وام خواه، به وام

 

از عاشقان حـُلیه ی جمالش

که به تحیر منسوبند

دیده ی عشق وام کنی

و به تماشای جهان پردازی

جهانی دیگر بینی

پر از فرشته

پر از رقص

پر از آواز

پر از نقاشی

پر از تندیس های آسمانی

و چون ”هادلوک ِ لیس“ خواهی گفت

زندگی رقصیست بسوی خداوند

 

گر چشم ِ پاک ِ عشق بگشایی بعالم

وز خاک ِ کوی دوست یابی توتیــــــــا را

هر ذره را رقصان به مهر ِ دوسـت بینی

وز شوق ِ دائم جنبش ِ ارض و ســـما را

سرتاسر از غیب و شهود ِ مـُلک ِ هستی

فوج ِ ملِک بینی طبــــــــایع یا قـُوا را

بینی نشسته بر فراز ِ هر گیاهی

افراشته ای تا پروراند آن گیا را

(الهی قمشه ای)

 

/ 0 نظر / 4 بازدید