/ 1 نظر / 22 بازدید
مجنون

سلام بزرگوار بسیار متشکرم خدای من!سپاس من در مقابل عظیم نمودنت، کوچک می نماید و ستایش و تبلیغ من [از نعمت هایت] دربرابر اکرام کردنت مرا، ناچیز می آید. دهش های تو، حله هایی از پرتو نورانی ایمان بر من پوشانیده اند و ظرافت ها و زیبایی های نهفته در احسانت، افسار عزت و سر افرازی بر سرم نهاده اند و بخشش هایت، چنان بند هایی بر دست و پایم بسته اند که گشوده نمی شود. چنان طوق هایی بر گردنم آویخته اند که از هم نمی گسلند. نعمت هایت چنان فراوانند که زبانم از شمردنشان ناتوان گردیده و بخشش هایت آن اندازه بسیارند که دست ادراکم به فهم آنها نمی رسند، چه رسد به جستجو کردن یکایک آنها. اکنون چه گونه می توانم سپاس گذار باشم؟؟، در حالی که سپاس متن سپاسی دیگر می طلبد. پس هر گاه بگویم:«سپاس تورا» بر من است که به شکرانه آن بگویم:«سپاس تو را». و سپاس تو را و سپاس تو را و سپاس تو را و . . . بگذار راحت بگویم: الهی ما توانایی شکرانه نعمت های تو را نداریم.